manilenya

May nakikita akong isang eksena sa isip ko.  tipikal na eksena sa mga hindi mo naman tyak na magugustuhang palabas na pinoy.  Isang restaurant na may dalawang babaing nag-uusap, mga boses na pumupuno ng ingay sa loob ng buong restaurant kasabay ng pagtunog ng mga kubyertos na ginagamit ng iba pang kostumer.

Pagkatapos iikot ang ang kamera, iikot ng iikot hanggang sa huminto sa dalawang bidang babae at lalaki. O pwede ring bidang babae at alalay na babae. Nag uusap ng walang kwentang bagay na syang pag-iikutan ng istorya.

Tipikal na pelikulang pinoy na kikita ng malaki sa mga sinehan.

Syempre hindi yan eksenang ako ang gumawa, masyado ng gasgas yan sa maraming pelikula.  Pero kung iisipin mayroon akong mga sariling bersyon o sariling plot na naiisip.  Mga plot na tinatahi-tahi ng marahil ay pagal kong mga utak.  Mga plot o eksena na hindi pinag aksayahang ilagay sa papel o itipa sa isang taypwayter.  Mga eksenang kalaunay naging mga naburang ala-ala na nakatala sa isang imbisibol na diary, mga kwento ng buhay  na hindi naman totoong  naganap o mga kwentong gusto mong maganap pero malabong maganap.

Yan ang nagagawa ng madalas na paglalakad ng walang patutunguhan o di kaya naman ng mga gabing hindi mo alam kung kailan ka dadapuan ng antok.

Pero yung eksena pagkatapos ng Bagong Taon, iba syempre.

Read the rest of this entry →

Viewed 70 times by 29 viewers

Ang pagkaka-alam ko sa malalim na tagalog na ito ay inidoro o di kaya nama’y palikuran, kahit ano sa dalawa, isa lang ang ibig sabihin nyan.  Washroom, comfort room o minsan ginagawang bath room.

Naisip ko yung kasilyas namin noong bata pa ako, unang sariling bahay na natandaan kong tinawag kong amin.  Mula sa pagrerenta buwan-buwan ay naging amin dahil sa reblocking noon ni Marcos sa Tundo.

Wala itong inidoro kaya may lagi kaming handang dyaryo at plastik  bag na paglalagyan ng binalot na, alam mo na tapos sabay bato sa ilog.

Noon din, kapag umuuwi kami ng Abra, probinsyang kinalakihan ni nanay, mayroong palikuran ang tyuhin ko na hiwalay sa bahay.  Nasa likod bahay ito.  Napapalibutan ng sawali at may pinto na pwede mong isara kapag gagamitin mo.  Ang maganda nito, mayroon siyang inidoro na nakatanim sa lupa, aktwali yung inidoro e hinukay na lupa lang tapos nilagyan ng mga kahoy ang palibot ng butas kaya kahit papano okey na rin.

Katabi lang ito ng kalsadang pataas sa bundok, ang problema walang bubong ang kasilyas kaya kapag may dumadaan at may ginagawa kang milagro sa kasilyas, hindi lang amoy na amoy ang milagro mo kundi kitang kita pa pati ang pag iri mo.  Sagwa!

Ang tanong, bakit ko naisip iblag ang kasilyas?

Una, natawa ako sa isang apps sa facebook, may nagka interes sa aking sang rekwang larawan sa isang dating apps (hehehe opo, hindi ko alam kung ano ginagawa ko sa apps na yun pero meron nga ako nun - walang pakealamanan)  na Casillas, bigla ko tuloy naalala ang aming pinakamamahal na madilim na kasilyas sa tundo.

Pangalawa, kung ang kasilyas ay tinatawag ding inidoro na ang kolokyal na katawagan ay trono (ano nga ba ulit ang ibig sabihin ng kolokyal?), gusto kong ibalita na ang manilenya.com po ay nakasukbit ng pang anim na inidoro este trono sa Top 10 Pinoy Expat/OFW Blog Award 2008.

Maraming salamat po sa mga bumoto, magandang regalo ito sa ikatlong anibersaryo ng manilenya.com noong nakaraang Disyembre 23.

Viewed 3735 times by 491 viewers

Akala ko makakasingit ako para sa December 29 na post, pilit kong tinitignan yung oras sa laptop ko pero alas dose dos na ng hatinggabi.  Huli na para sa araw- araw na pinangako kong post.

Post na kahit ano, gusto ko lang huwag mabakante.  Magkwento ng kahit na ano, mga kahit anong ewan.  Katulad nitong kakilala ko, parang ewan.

Sa totoo lang, ngayon ko lang nalaman ang kahulugan ng mga katagang friends with benefits.  Wala siyang buhay, wala akong buhay.  May kotse sya….ako wala.

Pero sabi naman nya e gusto nya daw makihang out sa kin..pero naman wala namang pakapalan ng mukha.

(Ninenok ang litrato sa evesaddiction.com)

Viewed 5291 times by 627 viewers

Big day! ito minsan yung tawag kapag darating na yung kaarawan mo.  Minsan din big day din ang tawag kapag manganganak ka na.

Ganoon yung nararamdaman ko.  Ganoon yung sinabi ko sa nanay ko kanina sa telepono noong sinabi nya`wag kang mag isip! relaks ka lang.  yung parang wala lang.`

Marami daw kinausap si nanay na may ganitong sitwasyon.  Iyong mga taong nakausap daw nya, talagang hiniwa pa ang tyan at ang sabi nila, katulad ng sabi nya `parang wala lang`.

Madali lang daw.  Hindi ko mararamdaman. Pwera na lang daw kapag nagising ako kasi me sugat na ang tyan ko, syempre makirot yun.

At syempre kapag makirot, masakit.  Sakit na tatagal daw ng apat hanggang pitong araw, pero kung masyado mong ninenene ang sarili mo baka habang buhay mong maramdaman ang sakit.  Buti na lang hindi ako ganoon.

Buti na lang medyo matapang na ako ngayon.  Sabi ko, KAYA KO YAN.  Isipin ko na lang kunwari e ako si Darna na hindi mailuwa ang bato kaya kailangang ilabas sa tyan.

Viewed 6098 times by 688 viewers

Pagkatapos kong malaman na wala ng laman ang checking account ko dahil sa pamimili ng pamasko, gutom, walang makain.  Buti na lang mayroon akong anim na bote ng pyur layf green tea, saka kape na binili sa timmies at op cors popcorn na sobrang sarap daw pero..grabe asim pala kasi cheese dill e.

Heto ako walang magawa kaya nagpopose sa harap ng camera.  Gusto ko sanang makabuo ng isang buong pilipinong alpabeto e pero napagod ako sa pagpopose.

Pasensya na wala sanang masuka kapag klinik nyo yung litrato..hmmn sabagay, wala ng napapadpad sa blog ko…kokonti na lang tayo lol! kaya mabibilang na lang sa mga daliri ko ang masusuka.  Mabuhay tayong lahat! Iyan na ang Christmas Card ko sa inyo lol!

Viewed 10616 times by 1034 viewers

Pwede bang magpost?

Yung magpopost ako ng katulad ng dati, yung wala lang.  Kasi nararamdaman ko na naman na aabutin na naman ako ng siyam siyam bago makapag post ulit.

Mag aalas dose ng hating gabi, tanghaling tapat dyan sa pinas, heto ako ngumangata ng chips pagkatapos kumain ng yoghurt.

Hehehe! halatang walang maiblag.

Ikaw ba namang mahigit na dose oras na nagtatrabaho sa loob ng bahay, walang kasama kundi aso at ang walang humpay na pagtunog ng washing machine at dryer.  Pagkatapos sisilip ka sa labas ng bahay at wala namang makita kundi mga yelong bumagsak noong mga nakaraang araw.

Read the rest of this entry →

Viewed 13327 times by 1134 viewers

Akalain mo bang mahigit dose oras lang na walang patid na pagbagsak ng nyebe e ito ang magiging resulta?  Tinawag ko itong Dooms Day noong unang kita ko nito.

Read the rest of this entry →

Viewed 13804 times by 1201 viewers

Ang sayaw na cha-cha mula noon hanggang ngayon, hindi pwedeng wala sa mga partihan.  Mula matanda hanggang bata kayang kayang isayaw ito.  Makikita mo sa mga sayawan, mapa street party man (uso pa ba ito?) o diskuhan (tunog 80’s daw sabi ng isang kasama).  Ma pa in man o out, cha-cha ang paborito kasama ng line dancing.

Ikendeng ang balakang kasabay ng pasulong - paatras na mga paa.  Pwedeng itaas ang mga mabining mga kamay at sundutan ng mapang akit na mga mata.

Ang sayaw ay cha-cha.

Sige. Hala. Cha-cha.

Sulong.  Atras.  Sulong.  Akitin ang inosenteng mga mata.

Pero bukod sa sayaw na cha-cha, may iba pa akong cha-cha na nakikita.  Ang pagkaka-alala ko, panahon pa ito ng dating pangulong Ramos unang ipinakilala.  Ibanabandila noon ni Ramos ang Philippine 2000 gayong matatapos ang pagkapangulo nya ng 1998, ibig sabihin may balak mag cha-cha.  Charter Change ika nga.

Ngayon muling nagiging mainit ang usapan ng cha-cha..bago mag eleksyon mayroon na namang gustong magcha-cha…makikisayaw ka ba?

Kung sasayaw ka, may instruction si Juana.

Viewed 17068 times by 1481 viewers

Ako ay nagbalik.  Bilang na bilang ko ang mga araw, disiotso na mga araw na walang post at hindi man lang bumibisita sa sariling blag, pakiramdam ko parang akong si Dong Abay noong nawalang ng interes sa buhay at nanatiling nasa loob ng pamamahay sa loob ng ilang taon.  Nagkaroon ng sariling mundo.

Disiotso na araw ng paglalakbay ng utak na walang kasiguraduhang patutunguhan, op kors hindi naman ganoon naging kawalang kwenta ang panahon na pakiramdam ko e sinasayang ko ang mga oras ko sa pakikipaghuntahan sa mga kaibigan sa facebook pagkatapos ng trabaho lol!

Heniways, heto na ko.  Hindi kailangan ng napakalalim na post para muling tawagin ang sarili ko na blagistang pinoy.

Pero gusto kong ibahagi sa inyo ang isang lumang kwento ng buhay ni Ms. Myrna Buendia.  Kwentong unang nadaanan ng mga mata ko sa Facebook. Kung tutuusin, may kwenta rin pala ang paglalayag ko sa labas ng pagbablag.

Panahon ng FQS (First Quarter Storm).  Kung itatanong mo kung ano yun? tanong mo na lang sa tatay at nanay mo.

Read the rest of this entry →

Viewed 18244 times by 1597 viewers

Bago ko nakita yung buwan sa umagang tapat ng alas nwebe, dahil sa hindi ako tinanggap sa klase ng instruktor na dapat sanay magtuturo sa aking magmaneho, napagpasyahan kong magkape sa isang malapit na coffee shop.

Dala dala ang kape sa isang kamay na may hawak na hawak na purse (dati bag ang tawag ko dito, pero nung minsan may tumama sa sinabi kong bag) at isang notbuk sa kabilang kamay.

Iniinom ko ang kape habang naglalakad na hindi magkanda-ugaga, iniisip ko yung itsura ko. mga itsura na napapanood ko sa telebisyon.  Panahon ng taglamig, naka coat at may nakapulupot na scarf sa leeg.  Sosyal ang pagbitbit ng sosyal na Coach purse na niregalo ng sis kong maganda from Ebay (naks nagyabang!), hindi ko alam na ganun daw magdala ang mga sosyal ng bag kundi pa tinuro sa akin ng syempre sis ko pa ring maganda.

At higit sa lahat…..nagkakape habang naglalakad.  Hindi gawain sa pinas ang ganung trabaho…ewan ko lang ngayon.

Ingungudngod ang nguso sa maliit na butas ng takip ng kape, tapos maglalakad ulit.  O di kaya namay sabay gagawin para lalong mukhang hindi magkanda ugaga sa paglalakad.

Ang ganda ng feeling ko, o feeling maganda pero feeling malungkot din.  Ganoon ang daloy ng buhay kapag walang trabaho, maglalakad habang nagkakape o di kaya nama’y nagkakape habang naglalakad, wala kang ibang mapagpilian kasi hindi mo pa kayang bumili ng sariling sasakyan.  Maglalakad ka lang ng maglalakad kasi wala ka rin namang ibang mapupuntahan kasi nga wala kang sasakyan.  Walang bus, wag ka ng magtanong at higit sa lahat mahal ang taksi, punta ka lang sa kanto e CAD 45 na, kaya di bale na lang.

Isang araw ng paglalakad, mga dalawang linggo na ang nakakaraan, tamang 5 degrees ang panahon. Pakiramdam ko napakasopistikada ko sa brown coat na binili ko ng CAD 8 sa isang ukay ukay rito, pinatong ko ito sa kulay lilang sweat shirt na ibinagay ko sa sa levis na cordoroy.

Isa na naman itong araw ng walang humpay na paglalakad, nakatatlong establisemento rin naman ako. Sobey’s na binilihan ko ng gift card, panregalo sa may birthday, Coffee shop na binilan ko ng kape (syempre!) at Groserya na inutangan ko ng isang linggong pagkain.

Habang naglalakad, napapansin ko ang umaambang ulan.  Patay! 5 degrees na sasabayan ng ulan.  At umulan nga.  Ulan na sobrang lakas.

Syempre pag ganoon na ang tema ng paglalakbay ko, hihingi na ko ng tulong sa taas, mag faflood ako ng pleaseeeeee, pleaseee, pleaseeeeee! pahintuin nyo na po ang ulan pleasssssssseeeee!

Ayaw kong tumawag at magpasundo kasi matigas ang ulo ko.  Pilit kong sinisindihan yung dala kong yosi, para mabawasan yung lamig na nararamdaman ko pero masyadong malakas ang hangin.

Kasabay ng malakas na hangin yung unti-unting pagliwanag.  Alam mo yun, parang pelikula.  Parang mga anghel na walang langit lol!

Pagkatapos ng liwanang, rainbow doon sa may bahagi ng creek.  Kinuha ko yung camera ko sa purse ko sabay hubad ng gloves.

Read the rest of this entry →

Viewed 28208 times by 2411 viewers

Noong isang taon, ilang beses kong kinwento ang mga usa na nakikita ko sa paligid ng bahay at ng pond…minsan nga siyam na usa ang sabay sabay na tumambay sa gilid ng pond..nanginginain ng mga damo.  Pagkatapos titingin dito sa bahay kapag nararamdaman siguro na may mga pares na mga mata ang nanonood sa kanila.

Minsan kapag naghuhugas ako ng mga pot sa kusina, nakikita ko sila tabi ng trampoline, medyo malapit kaysa kapag tumambay sila sa pond.

Pero nung minsan, ang isang napakagandang usa nasa may bahagi ng pond na nasa tapat lang ng bintana na madalas naming tambayan kapag may nakikita kaming mga maiilap na hayop.  Matagal siya doong nanginginain bago nya naramdaman na may nagmamasid sa kanya.

Noong maramdaman nya kami, mabilis siyang tumakbo na parang kabayo sa gilid ng bahay patungo sa bush.  Matatalino ang mga usa, madalas lumalabas sila kapag tapos na ang hunting season.  May panahon na iniisip ko na, ano kaya kumuha din ako ng lisensya para sa pag huhunting?

Malabo.  Una, hindi ko kayang humawak ng baril.  (Kung kaya ko e di dapat noon ko pa ginawa lol!).  Pangalawa, hindi ko rin kayang humawak ng sumpak (kahit na taga tundo pa ko).  Magmahal lang ang kaya kong gawin, katulad ng, siguro mahal ko yung bahay-pukyutan kaya kapag sinisira ito ng alaga ko e, pinagbabawalan ko.

Pangatlo, noong napanood ko yung cartoon movie na Bambi kung saan tinawag ng haring usa ang mga tao na KAAWAY na siyang kumikitil sa komunidad ng mga maiilap na hayop sa kagubatan, nanlumo ako.  Katulad natin, may karapatan din silang tapusin ang buhay na binigay sa kanila. Katulad natin ay kailangan nilang mamatay pero sa natural na kamatayan at ito yung katandaan.

Dalawang linggo na ang nakakaraan, nakakita ako ng usa sa tapat ko mismo pero wala na itong buhay.  Ang usang ito ang panalo ng kaibigan ng amo ko sa ilang araw ng pagbabantay sa loob ng kagubatan na pag aari ng mga amo ko.

Read the rest of this entry →

Viewed 30076 times by 2612 viewers

Paano ko ba uumpisahan tong post na to? Halos isang linggo na tong nakatengga sa draft ko.  Kuha noong isang linggo gamit ang cellphone ko, as usual naiwan na naman ang pipitsuging kamera.  Pagbalik ko galing sa in class driving, sinagasa ang malamig na klima ng Fall season, nagulat ako ng makita ko ang mga puno na kailan lang ay dinaanan ko at kinuhanan ng litrato.

Isa o dalawang linggo pa lang ang nakakaraan, kung noon unti-unting nalalagas ang mga dahon sa puno, ngayon tuluyan na siyang nakalbo.

Read the rest of this entry →

Viewed 30498 times by 2909 viewers

Nasa kalagitnaan pa lang ng tag-lagas dito.  Kung katulad ito sa kalendaryo noong isang taon, matatapos ito sa Disyembre 20, kinabukasan naman mag uumpisa ang winter pero nitong nakaraang linggo, dalawang beses ng nagkaroon ng snow.

Kaya habang maaga ay ipost ko na itong lugar na madalas kong daanan sa tuwing  sasapit ang sabado’t linggo.

Isa pa, malapit ko na silang iwanan ng tuluyan dahil sa hindi na ako ulit pa uuwi sa bahay ng kamag-anak na dati kong inuuwian.  Nagpasya ako na mamuhay na ng sarili, tignan ko sa edad na (tut tut!) e kung kaya ko ng mamuhay mag isa.

Dito sa malayong lugar ng norteng bahagi ng Canada….hmn, hindi ako sigurado, sabi ko diba, mahina ako sa direksyon.

Pagkatapos ng pagkanan, pagkaliwa, pagpasok sa tila iskinitang daanan, paglabas at muling pagkaliwa….muling pagkaliwa ay isa ulit mistulang iskinita na syang papasok sa isang maliit na kakahuyan.

Ito na ang itsura niya.

Read the rest of this entry →

Viewed 34636 times by 3259 viewers

Okay! bago ang lahat ito ang luma.

Para sa lahat ng mga kaibigan, kablag at mga bisitang nagkomento sa huling post ko, mabuti naman po ako.  Ni hindi ako binigyan ng gamot ng doktor, minor operation nga daw ang kailangan.  Binanggit ko yung sambong capsule sa surgeon, natanga lang sya sa kin..hehehe hindi pala.

Ang sagot nya “mayroon nga daw mga doktor na nagbibigay ng pills” ganoon lang, at dahil surgeon siya, ang trabaho niya ay mag opera hindi magbigay ng pills.

Mga apat na incission daw ang nararapat na award sa akin, iniisip ko tuloy umuwi ng pinas, baka doon e resetahan lang ako ng sambong pills.

Ito palang litrato sa kaliwa, kuha ko gamit ang cellphone ko ulit at nanghihinayang ako kung bakit hindi ko dinala yung camera ko o kung bakit hindi ko pa inapgrade ng N95 ang camera ko.  Mantaking mong habang naglalakad ako pabalik sa bahay ng tyuhin ko mga alas nwebe ng umaga, kitang kita ng dalawang mata ko yung buwan na nakaistambay sa kalangitan.

Mataas ang araw sa kabila, hindi ko alam kung silangan…bobo ako sa direksyon, at parang nanghaharana naman ang buwan sa kalangitan kung saan ako paparoon.

Pagdating ko sa King street kung saan may malawak na farm..siya namang pagdaan ng laksa laksang mga ibon sa ilalim ng bwan.  Palagay ko, ito yung sinasabing mga ibon na tumatakas kapag panahon ng taglamig.  Ewan ko lang…nanghuhula lang ako.

Viewed 38498 times by 3631 viewers

Oktubre 6 na pala, mahaba-haba din yung tinulog ko. Nagising na lang ako kaninang umaga sa malakas na tunog ng cellphone ko, hindi ko na nahintay yung pagtunog ng alarm clock na isinet ko kagabi. Tawag mula sa malapit na ospital na binisita ko kahapon.

May dalawang taon na rin itong nararamdaman ko sa kanang bahagi ng tyan ko, kasabay ng pagsakit ng kanang bahagi ng buto ng balikat ko. Minsan umiikot siya sa kanang tyan ko, pero mas madalas kapiling ko ang sakit bago ako matulog hanggang sa maghapong trabaho.

Akala ko noon e dala lang ng gutom, hindi kasi ako kumakain ng maayos noong nasa Singapore pa ako dahil sa wala akong kasamang kumain sa maghapon. Madalas e kape at yosi lang ang laman ng tyan at baga ko.

Sa totoo lang, kinakabahan ako sa kung anong klaseng sakit na nararamdaman ko. Hindi naman sya yung masakit na masakit pero dama ko yung tensyon, sabi ko nga e “something’s goin on”.

Pero iniisip ko rin e baka sobrang kaiisip lang to?

Read the rest of this entry →

Viewed 43671 times by 4238 viewers